Λαού εγκώμιον...

Μα ...προφανώς!

Τον είχαμε παρεξηγήσει... συλλογικώς και συλλήβδην...

Οχι, δεν υπήρξε ποτέ ανόητος... ε, οι κάποιες γκάφες ήταν απόρροια ελλιπούς γνώσης της Ελληνικής... όχι, δεν έπεσε από το ποδήλατο, όχι... οι απόψεις μας ΑΣΦΑΛΩΣ και ήταν λανθασμένες... εξ' άλλου τι φυσικώτερο από το να γίνεται ο γατούλης λιοντάρι σε μιά νύχτα... το έχουμε ξαναδεί, άλλωστε!

Εξ' άλλου, εκ του αποτελέσματος κρινόμαστα όλοι. Και ο λαός απεφάνθη: Ο Γιωργάκης είναι η ΕΛΠΙΔΑ μας! Και αφού απεφάνθη ο λαός, ο αλάθητος, ο τα πάντα γνωρίζων, ε... ΑΣΦΑΛΩΣ θα έχει δίκιο! Μην ξεχνάμε, άλλωστε, ότι ζούμε σε μιά δυτική δημοκρατία, και στις δυτικές δημοκρατίες ο λαός, αυτός ο αχταρμάς απόψεων, θέσεων, ηθικών, κουλτούρας, επιπέδου κλπ. κλπ.... αυτός ο "ιδανικός μέσος όρος"... αυτή η σούπα, η αμέτοχη, η ανεύθυνη, η μή συνένοχη... έχει ΠΑΝΤΑ ΔΙΚΙΟ!

Ακούσατε ποτέ κανένα να λέει κάτι εναντίον του λαού? Βεβαίως ΟΧΙ!... Αλλίμονό του, θα ήταν χειρότερο από το να κατηγορήσει το ΚΚΕ! Ετσι λοιπόν, αφού ο λαός ΠΙΣΤΕΨΕ ότι ο Γιωργάκης θα τα "καταφέρει", αφού τον ψήφισε πιστεύοντας ότι έχει στην τσέπη την μαγική συνταγή, αυτή δηλαδή που θεραπεύει πάσαν νόσο και πάσαν μαλακία χωρίς αυτός που νοσεί να χρειαστεί να κουνήσει το δαχτυλάκι του, ε, θα έχει δίκιο!

Ο Λαός... μιά οντότητα συλλογική, αγνή, αμόλυντη... μιά οντότητα που έχει ΠΑΝΤΑ δίκιο... που της χαιδέυουν ΟΛΟΙ τα αυτιά, που έχει το αλάθητο...

Και εδώ το θαύμα, συμπατριώτες μου! Αυτή η υπέροχη οντότητα, αποτελείται από τους άθλιους, διαφθαρμένους... εμάς! Που όταν εντασσόμαστε σε αυτό το σύνολο, αυτόματα χάνουμε τα καθημερινά φριχτά χαρακτηριστικά μας... κάτι σαν να βουτάμε στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ και να εξαγνιζόμαστε αμέσως!

Λαολάγνοι Ελληνες... συμπατριώτες μου... πότε επι τέλους θα δείτε τον "λαό" κατάματα? Πότε δηλαδή, θα κοιταχτείτε στον καθρέφτη? Πότε θα πάψετε να πιστεύετε και να αγοράζετε στην "μαύρη" και πανάκριβα την "ΕΛΠΙΔΑ" που σας πουλάνε οι νταβατζήδες της? Πότε θα αντιληφθείτε ότι τα θαύματα τέλειωσαν με τον Χριστό? Πότε θα πάψετε να αυτοθαυμάζεστε και νά βάζετε τον ανύπαρκο συλλογικό σας εαυτό στο απυρόβλητο? Να αυτοεπιβεβαιώνεστε δίνοντας την ψήφο σας σε όποιον σας τάξει "λαγούς με πετραχήλια", ξέροντας ότι σας κοροιδεύει (πάλι!)

Λυπάμαι που δεν θα πανηγυρίσω μαζί σας... όχι γιατί ήθελα να παραμείνει στην εξουσία ο πιό ΑΝΙΚΑΝΟΣ και τεμπέλης πρωθυπουργός που γνώρισε ποτέ η χώρα, επικεφαλής του πιό ξεδιάντροπου, φτηνιάρικου σύνολου λαμόγιων... όχι βέβαια... αλλά γιατί δεν αποδέχομαι τα διλήματά σας... γιατί μπορώ να λέω όχι ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΔΥΟ, και -γιά να μην παρεξηγηθώ- να λέω ΟΧΙ άφοβα σε όλους... γιατί πιστεύω ακράδαντα, ότι ένα χρώμα μπορεί ταυτόχρονα να είναι κόκκινο, πράσινο και μπλέ... και αν εσείς δεν μπορείτε να το δείτε, πρόβλημά σας...

Και γιατί θα σας πω κατάμουτρα, σαν νέος Κουτσόγιωργας, ότι "δεν δικαιούστε διά να ομιλείτε"... γιατί όσα καταλογίζετε στο "κράτος", την "κυβέρνηση", τους "πολιτικούς"... δεν δικαιούστε να τα καταλογίζετε σε κανένα εκτός από τον εαυτό σας...

Και όταν παμπόνηρα διαχωρίζετε το άθλιο, διεφθαρμένο, ατομικό σας "είναι" απο αυτό του αλάθητου, ακέραιου, αγνού και αμόλυντου "λαού", απλά και μόνο γιά να κοροιδέψετε τον εαυτό σας δικαιώνοντας εμμέσως και ασαφώς ΠΑΝΤΟΤΕ τον λαό -δηλαδή εσάς- συνεχίζετε την παράδοση των παπούδων και πατέρων σας... μιά παράδοση δεκαετιών ανευθυνότητας, ανικανότητας, ωχαδερφισμού....

Δώσατε στο δωδεκάχρονο το καλάσνικωφ... θέλοντας να πιστέψετε αυτό που σας έταζε: Οτι θα σκότωνε τους "εχθρούς" σας, χωρίς εσείς να κουνήσετε το δαχτυλάκι σας.... βλέποντας το "μακελιό" από την τηλεόραση, τον προσφιλή σας τρόπο συμμετοχής σας στα "μη δρώμενα"...

Μόνο που το δωδεκάχρονο... σαν παιδί και αυτό -τα "παιδία παίζει" βλέπετε, ακόμα και αν εσείς τα αναδείξατε χθές σε λιοντάρια- μπορεί να σημαδεύει εσάς και τον "λαό" σας...

Στον νέο μας Πρωθυπουργό, τον δικαιωμένο και αναβαπτισμένο από τον "λαό", εύχομαι κάθε επιτυχία... και είμαι βέβαιος ότι τελικά θα επιτύχει να φέρει την Ελλάδα πίσω στα μονοπάτια της ευημερίας... γιατί η επιτυχία, η ανάκαμψη, θα γίνει ΟΠΟΣΔΗΠΟΤΕ και ερήμην του... γιατί το σύστημα θα κάνει την δουλειά του όπως εκείνο νομίζει, ερήμην Πρωθυπουργών, κυβερνήσεων, ...ναι, ερήμην και του "λαού" που είπαμε....

Φυγόμαχοι, ριψάσπιδες... ή "το στριβειν διά ..."

"ρίψασπις, αρσενικό ή θηλυκό
1. κατά την αρχαιότητα, στρατιώτης που ρίχνει την ασπίδα του, δηλαδή το βάζει στα πόδια από δειλία συνώνυμα: λιποτάκτης, φυγοπόλεμος
2. (γενικότερα) κάποιος που σταματάει να αγωνίζεται από δειλία
συνώνυμα: δειλός, λιπόψυχος, ολιγόψυχος, φυγόμαχος"

Οσοι είχαν κατά καιρούς την υπομονή να διαβάσουν τα γραπτά μου εδώ, γνωρίζουν κάτι πολύ καλά: Την αγάπη μου, τον θαυμασμό μου και την βαθύτατη εκτίμησή μου στους αγωνιστές.

Ναι... θαυμάζω και εκτιμώ αυτούς που αγωνίζονται... και να ξακαθαρίσω ότι θαυμάζω και εκτιμώ ΟΛΟΥΣ όσους αγωνίζονται με σταθερότητα και συνέπεια γιά οποιαδήποτε ιδανικά... ναι, και γιά αυτά που καθόλου δεν συμμερίζομαι... θαυμάζω τους κομμουνιστές αγωνιστές... τους φασίστες αγωνιστές... τους αναρχικούς αγωνιστές χωρίς να συμμερίζομαι ΚΑΘΟΛΟΥ στόχους, επιδιώξεις, οράματα... και θαυμάζω ιδιαίτερα, αυτούς που εξακολουθούν, με αυτοθυσία, επιμονή... ναι, και ξεροκεφαλιά, αν θέλετε, να αγωνίζονται γιά "χαμένους" σκοπούς... αυτούς που ξέρουν, ότι το παιγνίδι τους χάθηκε... αυτούς που επιμένουν... που στα τρίσβαθα της ψυχής τους ελπίζουν ότι κάτι, κάτι απροσδιόριστο, κάτι "απο μηχανής" θα τους δώσει μιά τελευταία ευκαιρία... και συνεχίζουν, ενάντια σε στατιστικές, πιθανότητες, σκοπιμότητες... ενάντια σε προσωπικές ήττες, με αυταπάρνηση να αγωνίζονται...

Κατ' επέκταση... μισώ τους φυγόμαχους... τους καρεκλοκένταυρους, τους ...θεωρητικούς επί χάρτου... αλλά κυρίως τους φυγόμαχους... αυτούς που το βάζουν στα πόδια όταν τα πράγματα ...σφίξουν. Αυτούς που αρνούνται να παλέψουν, να αγωνιστούς γιά αυτά που πιστεύουν... να πολεμήσουν. Κάποτε, κάπου στην αρχαία Ελλάδα, τους φυγόμαχους τους σκότωναν.. όροι σαν το "ρίψασπις" -αυτός που απαλάσσεται από το βάρος της ασπίδας για τα ...τρέξει, να το σκάσει γρηγορότερα- ήταν η μεγαλύτερη ντροπή... το "όνειδος"...

Κάποτε...

Σήμερα όχι... γιατί σήμερα, ο ρίψασπις, ο φυγόμαχος, ο έπι το λαικότερον "χέστης", ακολουθώντας την νεοελληνικής ευφευρετικότητας και κακομοιριάς μέθοδο, "ντύνει" το κουσούρι του με διάφορες ...ενδυμασίες, κοροιδεύοντας μόνο τον εαυτό του. Γιατί όλοι ξέρουν... γιατί και ο ίδιος ξέρει ότι ξέρουν... γιατί και όλοι ξέρουν οτι ξέρει οτι ξέρουν...

Η μέθοδος γνωστή: Είναι το λεγόμενο ..."στρίβειν δια..."

Είναι η επίκληση μιάς αξιόλογης, εκτιμητέας πράξης, που "υποτίθεται" ότι σε αυτή οφείλεται η ...φυγομαχία, το πέταγμα της ασπίδας, το χέσιμο...

Το "στρίβειν διά του αρραβώνος".... το "στρίβειν διά της Προεδρίας"... το "στρίβειν διά των εκλογών"... και, στην χειρότερη και πιό εξαθλιωμένη περίπτωση, το απλό, ανεπιτήδευτο, αγνό ..."στρίβειν"... όταν το "χέσιμο", όταν οι συνέπειες μιά αποτυχίας φαντάζουν ανυπέρβλητες, όταν ο φόβος παραλύει, όταν το σθένος εξαφανίζεται....

Ειναι προφανές γιατί τα γράφω αυτά...

Στην πολιτική είχαμε ανέκαθεν λαμπρά παραδείγματα ριψάσπιδων... θα επικαλεσθώ μόνο όσα έζησα, τα παλιότερα (και πάμπολλα) τα αφήνω στους βιβλιοφάγους και ιστοριογνώστες αναγνώστες να τα βρούν...

Ετσι, το πρώτο ήταν όταν ο "μεγάλος", ο "θείος" -ερμηνεύτε το όπως θέλετε- το έβαλε στα πόδια νύχτα, με το όνομα που έμεινε ιστορικό πιά: "Τριανταφυλλίδης"... όταν την εξουσία παρέδωσε στον "παπού" της "αγίας οικογένειας" διά του απλού "στρίβειν"... άνευ δικαιολογιών... κάποτε λέγαμε "έγινε Τριανταφυλλίδης" γιά να υποδηλώσουμε το ρίψασπι, τον δειλό, τον φοβισμένο... Ο ίδιος -πάλι- το "έστριψε διά της Προεδρίας" ενώπιον της "λαίλαπας" που έφερε το όνομα "Ανδρέας"... του κληρονόμου, τότε, και "πατέρα" της "αγίας οικογένειας"...

Το δεύτερο... ο άνθρωπος -όχι, συγγνώμη, το ανθρωπάκι- που παρέδωσε την εξουσία μέσω ...τρίτου -του "υιού" της "αγίας οικογένειας"- και εκλογών, στον σημερινό ρίψασπι... και αυτός επίσης αρνήθηκε να αγωνιστεί, με το πρόσχημα ότι ο "άλλος" ήταν ...καλύτερος... το πρόσχημα έφυγε και κατέρρευσε πανηγυρικά, η μποχα όμως -από το χέσιμο, να εξηγούμαστε- έμεινε... και θα τον ακολουθεί γιά πάντα... γιά κάποιους βέβαια με ευαίσθητη μύτη... ξέρω, δεν είμαστε πολλοί στην Ελλάδα...

Ο τρίτος, ο σημερινός... με τις γελοιωδέστερες δικαιολογίες, με το ρημάδι το "εθνικό συμφέρον" σαν επιχείρημα... ναι, αυτό το εθνικό συμφέρον που θα φέρει στην πρωθυπουργία τον πρώτο πρωθυπουργό σε IQ της Ευρώπης και του κόσμου όλου...
ο Ρίψασπις με κεφαλαίο Ρ... ο "στρίβειν διά των εκλογών"...

Μιά λαμπρή συλλογή της νεότερης Ελλάδας... τρείς πρωθυπουργοί, σε μιά περίοδο 50 ετών, που το έβαλαν στα πόδια... που δεν άντεξαν την ευθύνη, που αρνήθηκαν να παλέψουν, αν αγωνιστού... που πέταξαν την ασπίδα στα μούτρα αυτών που τους ψήφισαν...

Ο πρώτος, στην κρισιμότερη, ίσως, περίοδο της νεοελληνικής μεταπολεμικής ιστορίας, άφησε την Ελλάδα στα χέρια του Βασιληά, στα χέρια του "παπού" της "αγίας οικογένειας" και σαν νομοτελιακή συνέπεια, της χούντας. Ηταν ο μόνος που θα μπορούσε να παλέψει... και δεν το έκανε... ήταν ο μόνος που μπορούσε να αγωνιστεί, ώστε να αποτραπεί το "μοιραίο"... η επταετία που έφερε την Ελλάδα 30 χρόνια πίσω... και δεν το έκανε...
Την δεύτερη φορά, ρίψασπις διά του "στρίβειν διά της Προεδρίας", μας παρέδωσε στον "πατέρα" της "αγιάς οικογένειας", γιά να γυρίσει η Ελλάδα άλλα 30 χρόνια πίσω... γιά να καθιερωθεί πιά η ηθική που σήμερα κυριαρχεί στην ζωή του τόπου... και ο "πατέρας" τον αντάμειψε για αυτή την "φυγή"... τον έφτυσε κανονικά χαρίζοντάς μας -αντ' αυτού- τον καλύτερο πρόεδρο που πέρασε απο την Ευρωπαική ήπειρο ...ever!

Ο δεύτερος, έφτυσε σε ότι είχε χτίσει, γκρέμισε επιτεύγματα, αξιοπρέπεια, αγώνες, παρελθόν... και "παρέδωσε" στον ίδιο "λεβέντη" που θα παραδώσει και ο σημερινός ρίψασπις... και εξακολουθεί σήμερα να περιφέρεται, με την "μπόχα" να τον ακολουθεί, επιδιώκοντας οφφίτσια, θέσεις σε "λίστες", διαπραγματευόμενος, χωρίς ντροπή... χωρίς να συναισθάνεται τι βλέπουν -και κυρίως τι "μυρίζουν"- τώρα όσοι κάποτε του αναγνώρισαν επιτεύγματα που ο ίδιος απαρνήθηκε...

Ο τρίτος, ο σημερινός... γνήσιος απογονος του "θείου" -μόνο ως προς αυτό, να εξηγούμαστε- δεν έφτυσε ότι είχε χτίσει, δεν γκρέμισε επιτεύγματα... γιατί, απλούστατα, δεν ΤΟΛΜΗΣΕ ούτε όταν είχε την πιό μεγάλη ευκαιρία και αποδοχή από κάθε άλλο μεταανδρεικό αρχηγό να αλλάξει τα πάντα, να χτίσει κάτι... αυτός "φοβήθηκε" από την αρχή... αυτός ρίψασπις πορεύτηκε, -με σύνθημά του "βρείτε τα μεταξύ σας" - αμέτοχος πάντα... ρίψασπις τελειώνει... και αυτός, όπως ο "θείος" πρόγονος, θα αφήσει την "παράταξή" του στα χέρια της "αγίας" - και αιωνίας, πανάθεμά τη- "οικογένειας"... και θα παραδώσει σε εκείνον που φέρει το όνομα όσων "παραλαμβάνουν" πάντοτε μεταπολεμικά από τους ριψάσπιδες της συντηρητικής παράταξης... παππούς, πατέρας, γυιός... ίδιο όνομα, ίδιες συμπεριφορές, διαφορετικές ικανότητες... αλλά ίδια- φοβάμαι- αποτελέσματα...

Εκείνο που ξέρω, που προβλέπω, είναι ότι αυτός, τουλάχιστον, θα μας απαλλάξει από το να περιφέρεται μετά ακολουθούμενος από την "μπόχα"... μόνο οι κάτοικοι και -κυρίως- οι θαμώνες των ταβερνών και καφενείων του παραλιακού θερέτρου θα υποφέρουν...

Εμείς θα μείνουμε έρμαια των δύο από τις τρείς "οικογένειες" που αταλάντευτα τα τελευταία 60 χρόνια ταλανίζουν το τόπο...

Γιατί αυτό μας αξίζει.

-----------------------------------------------
Υ.Γ. Ναι... καταλαβαίνω ότι θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω το "Πατήρ, Υιός και Άγιο Πνεύμα" γιά τα μέλη της "αγίας οικογένειας"... αν απορείτε γιατί δεν το έκανα, είναι απλά γιατί ΑΔΥΝΑΤΩ να απονείμω τον όρο "πνεύμα" στον σημερινό "κληρονόμο"... δεν μπορώ, δεν μου πάει, βρε παιδί μου...

Εθνικό Συμφέρον...

Χτές... πάρα τα ζόρια που περνάω τελευταία, γέλασα... και γέλασα πολύ.

Αν κάτι με ενθουσιάζει, είναι η ...ηλιθιότητα κάποιων, σε συνδυασμό με την ηλιθιότητα αυτών στους οποίους απευθύνονται.... δηλαδή ημών... των ψηφοφόρων, των "οπαδών"... των ηλιθίων, εν πάσει περιπτώσει...

Πως ορίζεται βρε παιδιά το "Εθνικό Συμφέρον"? Είναι κάτι ..απτό, κάτι που το βρίσκεις στην αγορά, το βάζεις στο ψυγείο? ... μήπως τρώγεται? Εχει μορφή, σχήμα ορισμένο από τον κατασκευαστή, σαν το μπουκάλι της ΔΕΛΤΑ?

Αν το δείτε στο δρόμο να ..προχωράει κουνιστό και λυγιστό, θα το αναγνωρίσετε?

Ρωτάω, γιατί αυτό το "Εθνικό Συμφέρον" είναι τόσο σπουδαίο, τόσο απόλυτο, και βέβαια... τόσο αναγνωρίσιμο και μη επιδεκτό αμφισβητήσεων, που από ότι καταλαβαίνω, βρίσκεται υπεράνω και του ...Συντάγματος ακόμα!. Ναι... του Συντάγματος... αν νομίσατε ότι μόνο ο Παλαιοκώστας βρίσκεται υπεράνω, κάνετε λάθος!. Δίπλα του, υπερήφανο, βρίσκεται το "Εθνικό Συμφέρον"!

Βγήκε προχτές από την ναφθαλίνη ο κ. Δημήτριος Τσάτσος, καθηγητής Συνταγματολόγος, νομικός κύρους, πρώην πολιτικός πολλαπλών αποχρώσεων, και με την συμπόρευση και άλλων του ιδίου φυράματος, απεφάνθη ότι τα ...τερτίπια του ΠΑΣΟΚ και του ΛΑΜΠΡΟΥ Προέδρου του (διάβαζε Γιωργάκη) σχετικά με την εκλογή Προέδρου Δημοκρατίας κινούνται στους ...αντίποδες του Συντάγματος...

Και αφού προκλήθηκε σάλος (κατά τα ΜΜΕ...), αφού βγήκατε άρον άρον από την θάλασσα όπου κάνατε τα θερινά σας μπάνια γεμάτοι ανησυχία και ...αγωνία, στην συνέχεια ήρθε αυτός ο απίστευτος εκπρόσωπος τύπου του ΠΑΣΟΚ...ναι, ο Ευρωβουλευτής... και σας καθησύχασε... έβαλε τα πράγματα στη θέση τους...

Με ύφος 500 καρδιναλίων, ξεχειλίζοντας βεβαιότητα, απεφάνθη τελεσίδικα ότι "τίποτα δεν βρίσκεται υπεράνω του Εθνικού Συμφέροντος... και το Εθνικό Συμφέρον επιτάσσει εκλογές... ΤΩΡΑ!"

Τώρα... ποιός ερμηνεύει ΑΥΘΕΝΤΙΚΑ το Εθνικό Συμφέρον... γιατί το Εθνικό Συμφέρον είναι αυτό που περιγράφει το ΠΑΣΟΚ, έχει σημασία? Αρκεί που ...καταλύει την ανάγκη τήρησης του Συντάγματος... αυτό φτάνει...

Οι ΠΑΣΟΚοι βλέπετε, ξέρουν από ..."Συμφέρον"... το έχουν "ζήσει" στο πετσι τους πολλά χρόνια... και αφού μπορούν ΑΥΘΕΝΤΙΚΑ να καθωρίσουν το ΔΙΚΟ τους Συμφέρον, ε... δεν θα μπορέσουν να καθορίσουν το Εθνικό? Τι λέτε τώρα???

΅Ετσι λοιπόν, μπορούν χάριν του ΠΑΣΟΚικού Εθνικού Συμφέροντος, να καταλύονται ΤΑ ΠΑΝΤΑ... Νόμοι, Δίκαιο, Σύνταγμα ακόμα... Αύριο, όταν εσείς με την ψήφο σας θα τους έχετε ξαναφέρει στην Κυβέρνηση, θα επανακαθωρίσουν τα "Συμφέροντα"... του κόμματος, τα δικά τους, των ημετέρων... το Εθνικό Συμφέρον... όλα τα συμφέροντα βρε παιδί μου... και αυτό το Εθνικό, να είστε σίγουροι ότι θα "εμπεριέχει" όλα τα άλλα... και θα είναι ΠΑΝΤΑ, υπέράνω νόμων, δικαίου, ακόμα και του δύσμοιρου Συντάγματος....

Αναρωτιέμαι τι άλλο θα ακούσουμε... αναρωτιέμαι τι άλλο ακόμα θα αποπειραθούν χάριν του ..."Συμφέροντος" να καταλύσουν... σε τι επικίνδυνα, σκοτεινά μονοπάτια θα σύρουν Δημοκρατία, Δίκαιο, Σύνταγμα... γιατί αν το Σύνταγμα ορίζεται σαν ο ΥΠΕΡΤΑΤΟΣ, ακατάλυτος, απόλυτος Νόμος, ακριβώς γι' αυτό καθορίζεται έτσι: Γιά να μήν βρίσκονται οι εξουσιολάγνοι Γιωργάκηδες και οι λακέδες τους να επαναπροσδιορίζουν τα "Συμφέροντά" τους... έστω και εθνικά, υπεράνω του ΥΠΕΡΤΑΤΟΥ νόμου...

Βλέπω κάποιους από εσάς να ...χαμογελούν... "τι μας λες τώρα"... "σιγά τα ωά"... "έ, και τι έγινε???"

Τίποτα δεν έγινε... τίποτα σπουδαίο... μόνο ένα ακόμα μικρό λιθαράκι μπήκε στο πλακόστρωτο που, άθελά τους, λόγω... απύθμενης βλακείας και ...απύθμενων συμφερόντων, προετοιμάζουν όλοι γιά τον νέο μεσσία: Αυτόν που θα έρθει σύντομα, στην θέση του Καρατζαφέρη, να ...εισπράξει τις μακροχρόνιες, επίμονες προσπάθειες όλων να του ...ανοίξουν το δρόμο... καταλύοντας ηθική, δίκαιο, νόμους... ακόμα και το Σύνταγμα...

Κάποιοι το έχουμε ξαναζήσει... ο πατέρας του σημερινού Προέδρου του ΠΑΣΟΚ, ο παππούς του, αλλά και όλοι οι υπόλοιποι πολιτικοί, δεξιοί, αριστεροί, κεντρώοι... ο "Βασιλεύς" (είχαμε και τέτοιον τότε...) καθόρισαν και τότε το "Εθνικό Συμφέρον"... και τότε πάλι, πάνω από λογικές, νόμους, Σύνταγμα... πάνω από ηθική...

Η ιστορία ΔΕΝ διδάσκει... απλά επαλαμβάνεται...

Εργαζόμενοι... Εργοδότες... Επιχειρηματίες

Ναι ρε παιδιά... πέστε με ότι θέλετε... φασίστα, αντιδραστικό... ανάποδο...

Αλλά ΕΛΕΟΣ! Βαρέθηκα πιά να βομβαρδίζομαι από ραδιόφωνο, τηλεόραση, εφημερίδες, πέντε-έξη φορές την ημέρα σχετικά με την ...αναλγησία της εργοδοσίας που στην Ελλάδα φέρει το όνομα "Αγγελοπούλου & Σύζυγος"... σχετικά με τους 450 αθώους που βρέθηκαν ΞΑΦΝΙΚΑ στο δρόμο... σχετικά με το ΚΡΑΤΟΣ που δεν κάνει τίποτα (?)... φτάνει πιά, το εμπέδωσα, έχω κατάλάβει... και να μην ήθελα, μου το ...εμπεδώσατε εσείς, καλά μου, αθώα μου λοιπά media... αγνών, αθώων, λοιπών... εργοδοτών... και αθωώτερων, αγνώτερων, "εργαζομένων" δημοσιογράφων....

Το ποτήρι ξεχείλισε σήμερα το απόγευμα... γύρω στις έξη και κάτι, φεύγοντας από την δουλειά (τώρα... τι είμαι γιά να φεύγω έξη από την δουλειά? Εργαζόμενος ή ...θηρίο?) όταν άνοιξα τον Sky στο ραδιόφωνο του αυτοκινήτου και άκουσα αυτό τον ...αχαρακτήριστο της ώρας εκείνης να μου λέει γιά την ...εκδήλωση της Αγγελοπούλου γιά κάποιο "τέκνο" της... κάποιο πάρτυ σε κοσμικό μέρος... και να την κατακεραυνώνει στη συνέχεια λέγοντας ότι "βέβαια, εκεί πάνε τα λεφτά, και οι εργαζόμενοι του Ελεύθερου Τύπου είναι στο δρόμο.... και η κυβέρνηση δεν κάνει τίποτα..."

Δεν "αγάπησα" ποτέ την κα Αγγελοπούλου... αλλά και ούτε την μίσησα, η γυναίκα έβαλε στόχους και τους πέτυχε... ο πρώτος ήταν ο Αγγελόπουλος, ο δεύτερος οι Ολυμπιακοί αγώνες... πέτυχε και στους δύο.. ε, ο τρίτος δεν της "βγήκε"... ακόμα... Αλλά δεν μπορώ να καταλάβω, να χωνέψω, να αποδεχτώ, ότι στην χώρα αυτή, το 2009, κάποιος επιχειρηματίας δεν ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ να κλείσει την δουλειά του από την οποία μπαίνει ΧΟΝΤΡΑ μέσα, αποζημιώνοντας τους εργαζόμενους και μην αφήνοντας χρέη...

Γιατί στην χώρα αυτή, φαίνεται, ο επιχειρηματίας πρέπει να είναι κάτι σαν το ...Δημόσιο: Πάει δεν πάει καλά, έχει ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ να συνεχίζει... έχει ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ να πληρώνει χωρίς σταματημό... αυτός που κλείνει το "μαγαζί" χωρίς χρέη, αποζημιώνοντας με το παραπάνω όλους είναι "ο κακός" επιχειρηματίας... αυτός που συνεχίζει, φεσώνοντας Τράπεζες, προμηθευτές, ΙΚΑ, καθυστερώντας πληρωμές εργαζομένων εξάμηνο και βάλε... αυτός που ζεί απομυζώντας την ΑΧΡΗΣΤΗ κρατική διαφήμιση... ε, αυτός κατά την νεοελληνική ηθική είναι "ο καλός" εργοδότης, ο "καλός" επιχειρηματίας"...

Σ' αυτή την χώρα του "Πράσινου Ηλιου" και της μαύρης αριστεράς... του μουχλιασμένου ΚΚΕ, της σοσιαλιστικής δεξιάς και του ...ήπιου, soft φασισμού (κάτι σαν soft porn...), εδώ που τα πάντα έχουν γυρίσει ...ανάποδα, εδώ που οι άνθρωποι βλέπουν ΜΟΝΟ προς τα πίσω... εδώ λοιπόν, στην Ελλάδα, στο λίκνο της κάθε διαστροφής, έχει καθιερωθεί η ΕΥΘΥΝΗ δύο μόνο "τάξεων", βδελυρών, μισητών... που πίνουν αίμα και τρώνε μικρά παιδιά στα δείπνα τους... των "επιχειρηματιών" και των "εργοδοτών"... ΟΛΟΙ οι άλλοι... μα ΟΛΟΙ, είναι... αθώοι, "μωραί περθέναι"... και όλοι οι άλλοι είναι, κατ' αντιδιαστολή με τους πρώτους... "εργαζόμενοι"!... Τώρα... πως στο μυαλό του νεοέλληνα, θα υπήρχαν ...ευημερούντες εργαζόμενοι χωρίς "εργοδότες" και "επιχειρηματίες"... ε, αυτό μόνο η λατρεία του "μεγάλου κράτους" που δίνει χωρίς να παίρνει την δικαιολογεί (κάτι σαν τον Παράδεισο των μουσουλμάνων)... άντε, ίσως και ο Γιωργάκης με την "πράσινη ανάπτυξη" και τα ομοιόχρωμα άλογα...

Οι "εργαζόμενοι" στο Ελεύθερο Τύπο (που και αυτός, βέβαια... συντηρώντας την ελληνική ...αναποδιά, μόνο Ελεύθερος δεν ήταν...) δεν ήξεραν που πήγαιναν... δεν έβλεπαν που οδηγούσε το "εγχείρημα"... δεν κατάλαβαν ΠΟΤΕ οτι επιχειρήσεις σαν και αυτή ΔΕΝ ΖΟΥΝ... ότι η απίστευτη χλίδα του εργασιακού περιβάλλοντος δεν καταδείχνει... αγάπη στους "εργαζόμενους" αλλά απλή ανοησία... οτι μέσα στις ΕΚΑΤΟΝΤΑΔΕΣ εφημερίδες που ...συντηρεί (?) ετούτος ο τόπος με τα ΔΙΚΑ μου και τα ΔΙΚΑ σας λεφτά, εφημερίδες που βγάζουν τους μισθούς των δημοσιογράφων με ...νύχια, δόντια, εκβιασμούς, γλυψίματα και απάτες, κάποιες ΟΦΕΙΛΟΥΝ και ΠΡΕΠΕΙ επιτέλους να κλείσουν... Ναι, τα έβλεπαν... τα ήξεραν... και βοηθούσαν στους "σκοπούς" των εργοδοτών που τώρα "στηλιτεύουν"... Αλλά, είπαμε... Εργαζόμενοι είναι... δηλαδή ΑΝΕΥΘΥΝΟΙ... και κατά γενική παραδοχή σε ετούτη την χώρα, ΗΛΙΘΙΟΙ, αφού, δεν καταλαβαίνουν, δεν βλέπουν, δεν ακούν... δεν ξέρουν... δεν ευθύνονται...

Αβυσσος η ψυχή του Ελληνα... μισεί τους "επιχειρηματίες", τους "εργοδότες" ...και ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ δεν βλέπει την ώρα και την στιγμή να γίνει ένας από αυτούς... και όταν γίνει, όταν ο ταλαίπωρος μεροκαματιάρης καταφέρει να ανοίξει ένα μαγαζάκι, να προσλάβει και μία υπάλληλο, αυτομάτως... την ίδια στιγμή, μεταπηδά από τη ευγενή, συμπαθή, ανεύθυνη και απολύτως ΑΘΩΑ τάξη των "εργαζομένων" σε αυτή των μισητών "εργοδοτών"... γίνεται "επιχειρηματίας"... ναι, ο μαλάκας, ρισκάρει τα λίγα λευτουδάκια που μάζεψε, δανείζεται από τράπεζες, τοκογλύφους, την γιαγιά, το θείο... πληρώνει μισθούς... ξημεροβραδυάζεται στο μαγαζάκι από τις 8 το πρωί μέχρι τις 8 (τουλάχιστον) το βράδυ... βάζει να δουλεύει η γυναίκα του, η κόρη του, ο γυιός του... ο συνταξιούχος πατέρας του, αλλά εργαζόμενος ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ... δεν εργάζεται όλες αυτές τις ώρες... όχι φιλοι μου... αυτός πιά "επιχειρεί"... Βέβαια... η κα Τρέμη των εκατομμυρίων, ο κ.Χατζηνικολάου επίσης, "εργαζόμενοι" είναι... εργαζόμενος ήταν και ο σεβαστός κ. Φυντανίδης (των ..επίσης εκατομμυρίων)... αλλά ο "επιχειρηματίας" με το μαγαζάκι δεν είναι εργαζόμενος... πιά...

Ναι, ρε λεβέντες... ξέρετε όμως, με κάτι σαν και αυτούς πάει μπροστά ο τόπος... με κάτι ταλαίπωρους που σήμερα δεν τους πιάνει το μάτι σας, αλλά αύριο, κάποιοι από αυτούς, θα είναι τα "μισητά" σας είδωλα.... ναι, θα ανέβουν με νύχια, δόντια, εκβιασμούς, γλυψίματα και απάτες... ακριβώς όπως είθισται σε αυτό τον τόπο... συμμορφούμενοι "προς τα υποδείξεις" και την κρατούσα ηθική. Και βέβαια, εκμεταλλευόμενοι και αθώους εργαζόμενους...

Ναι... ξέρω... αν γενικεύω συχωρείστε με... αλλά αθώος σήμερα δεν είναι ΚΑΝΕΝΑΣ... σ' αυτό τον τόπο, είτε η κότα έκανε το αυγό, είτε το αυγό την κότα, η διαφθορά έχει εμποτίσει εργοδότες, επιχειρηματίες... και εργαζόμενους. Οταν ο επί συμβάσει διοριζόμενος με νύχια, εκβιασμούς, γλυψίματα και απάτες ΞΕΡΕΙ εκ των προτέρων ότι θα εκβιάσει γιά να μονιμοποιηθεί, διεφθαρμένος είναι... όταν ο φέρελπις νέος διορίζεται με τρεις και εξήντα γιατί προσβλέπει στη μίζα, διεφθαρμένος είναι, όπως και ο εφοριακός με τα δύο εξοχικά... που και αυτός εργαζόμενος είναι... όταν ο δημοσιογράφος του κάθε "Ελεύθερου" τύπου είναι ο πληρωμένος κονδυλοφόρος των συμφερόντων του αφεντικού... όταν τα panels των αθλίων λακέδων πληρώνονται αδρά γιά να υποστηρίξουν τα συμφέροντα των "αφεντικών", δεν "δικαιούνται διά να ομιλούν" όπως θα έλεγε και ο αείμνηστος Κουτσόγιωργας....

Δεν συμπονώ την τάξη των δημοσιογράφων... μιά τάξη άχρηστη, παρασιτική σήμερα στην πλειοψηφία της... μιά τάξη που έχει θεσμοθετήσει τους τρεις μισθούς από τρεις εργοδότες, και ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ διαμαρτύρεται γιά ανεργία, μιά τάξη που έχει συμβάλλει τα μέγιστα στην καταβαράθρωση κάθε λογικής, ηθικής... που έχει διαφθείρει τις συνειδήσεις, την ηθική των νεοελλήνων... που έχει γίνει ο πολιορκητικός κριός, το δόρυ στις άνομες επιδιώξεις των "εργοδοτών" της... οταν βλέπω Τρέμες, Τσίμες, Χαζτηνικολάους να ...κόπτωνται γιά τα "δίκια" των "αθώων" απολυμένων του απόλυτα "δευσμεμένου" και Ανελεύθερου Τύπου... ε, με πιάνουν τα γέλια... γιατί τα κλάμματα έχουν πιά στερέψει. Το μόνο που με διασκεδάζει είναι οι σοβαρότητα όλων τους όταν παρουσιάζουν σε ΚΑΘΕ σχεδόν βραδυνό δελτίο του MEGA την κα Μαριάννα και το "θεάρεστο" φιλανθρωπικό της έργο...

Και θα απαντήσω στον ανόητο του Skay που ζητά με περισσή απετροέπεια από την κυβέρνηση "να κάνει ΚΑΤΙ ΕΠΙ ΤΕΛΟΥΣ!" ότι η κυβέρνηση δεν οφείλει να κάνει ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ... η όποια κυβέρνηση, να εξηγούμαστε, δεν οφείλει να συντηρήσει τις θέσεις των δημοσιογράφων χρηματοδοτόντας άχρηστες εφημεριδες και εξ' ίσου άχρηστους "εργαζόμενους" απο ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΤΣΕΠΗ... κάποτε πρέπει ολοι να καταλάβουμε πως ΕΜΕΙΣ πληρώνουμε τις διαστρεβλώσεις που επιβάλλουν όσοι έχουν την δύναμη να τις επιβάλλουν...

Δεν συμπαθώ την Αγγελοπούλου... δεν συμπαθώ όμως και τους Δημοσιογράφους... και δεν τους συμπαθώ όσο δεν συμπαθώ το δόρυ που με σκοτώνει, μαζί με το χέρι που το ρίχνει...

Iδιαίτερα όταν αυτό το δόρυ έχει μάθει πιά μόνο του να βρίσκει τον στόχο...

Χρόνια Πολλά...

Απεχθάνομαι τις επετείους γενικά... γιορτές... "γιά την ονομαστική σας εορτή", γενέθλια, επετείους γάμων... όλα αυτά.

Και τα απεχθάνομαι, γιατί σε υποχρεώνουν, θες δεν θές, να δώσεις αυτές τις τυποποιημένες ευχές, που τίποτα άλλο εκτός από τυποποιημένες είναι στις περισσότερες των περιπτώσεων. Να βρεθείς ανάμεσα σε ανθρώπους που ίσως δεν έχεις καμμιά όρεξη να δεις, γιά να ...ευχηθείς. Να ...υποβάλλεις τις ευχές σου στον εορτάζοντα, λες και η μέρα που γεννήθηκε γράφτηκε με ...χρυσά γράμματα στο βιβλίο της ιστορίας!

Ικανοποίηση της ματαιοδοξίας των ανθρώπων... να έλθουν και αυτοί, μιά-δυό φορές το χρόνο στο ...επίκεντρο του ενδιαφέροντος, να νοιώσουν ...κάτι... σπουδαίοι, σημαντικοί... γιατί ευχές και δώρα υπέβαλλαν οι ασήμαντοι στους σημαντικούς, στο παρελθόν.

Και το χειρότερο... να κάνεις δώρα.

Αυτά τα δώρα... αυτή η υποχρέωση να ψάξεις, να "εκφράσεις", να μετουσιώσεις τις ευχές σου σε κάτι... έξυπνο γιά κάποιους, χρηστικό γιά άλλους... ή, τις περισσότερες φορές, να στείλεις κάτι αδιάφορο, τυπικό, απλά "να βγεί η υποχρέωση"...

Μιά τυπικότητα στη ζωή μας, που διατηρείται και συντηρείται, που γίνεται απλά "γιά να γίνει", χωρίς νόημα, πραγματικό συναίσθημα. Αλλά και στις περιπτώσεις που το δικό σου δώρο προς κάποιον γίνεται με πραγματική αγάπη, και μόνο ότι τελικά ανακατεύεται με όλα τα άλλα, τα τυπικά και ασήμαντα, χάνει την ουσία...

Σήμερα όμως... και μόνο σήμερα... έρχονται τα πράγματα κάπως ....Ανάποδα...

Σήμερα λοιπόν, είναι μιά μέρα ...ευχών. Οχι όμως ευχών όπως οι παραπάνω... όχι από "υποχρέωση", όχι λόγω "τυπικού", όχι από συνήθεια... ο Σχολιαστής θα άφηνε και αυτή την επέτειο επιδεικτικά να περάσει, αν δεν ένοιωθε μέσα του βαθειά την ανάγκη να ευχηθεί, σε ένα πρόσωπο σημαντικό γι' αυτόν... και τα σημαντικά πρόσωπα γιά τον Σχολιαστή, είναι τα πρόσωπα που εκτιμά -ελάχιστα, δυστυχως, και -κυρίως- τα πρόσωπα που σέβεται...

Σ' αυτό λοιπόν το πρόσωπο, που σήμερα γιορτάζει τα γενέθλιά του, θέλω να να ευχηθώ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ... και ΘΕΛΩ να "υποβάλλω" τις ευχές μου ακριβώς με τον τρόπο που υποβάλλονταν οι ευχές στο παρελθόν: από τους ασήμαντους στους σημαντικούς... γιατί είναι ένα πρόσωπο σημαντικό γιά εμένα. Και θέλω να ευχηθώ μέσα από το blog μου, γιατί δεν θέλω να ανακατέψω τις ευχές μου με τα πολλά emails, με τα "τυπικά" και τα "ασήμαντα"...

Δεν θα γράψω τίποτα άλλο, παρά ΧΡΟΝΙΑ σου ΠΟΛΛΑ, με κεφαλαία... δώρο η αγάπη μου και η εκτίμησή μου, και -όσο αστείο και αν σου φαίνεται... ναι, και ο σεβασμός μου...


ΥΓ: Δεν θα είχα κανένα πρόβλημα να αναφερθώ ονομαστικά, αλλά τα "γενέθλια" αποτελούν απαραβίαστο προσωπικό δεδομένο! Αν θέλεις να αποκαλύψεις το όνομά σου, μπορείς να το κάνεις μέσα από τα σχόλια...